جهل، نفرین خداوند است؛ و دانش، بالی است که با آن به سوی بهشت پرواز می‌کنیم

دو عملکرد و ابزارِ فاهمه ما، یعنی «شهود» و «استنتاج»، تنها چیزهایی هستند که باید در کسب دانش به آن‌ها متکی باشیم.

بنابراین مجبور شدم «دانش» (مدعیات شناختی) را کنار بزنم تا جایی برای «ایمان و باور» باز کنم.

تمام دانش ما با حواس آغاز می‌شود، سپس به فهم و فاهمه می‌رسد و در نهایت به عقل ختم می‌شود. هیچ‌چیزی برتر از عقل نیست.

حکمت واقعی زمانی به سراغ ما می‌آید که بفهمیم چقدر کم از زندگی، خود و جهان می‌دانیم