جزئیات است که کمال را می‌سازد، اما کمال خود یک جزءِ کوچک نیست.

آن‌کس که بیشترین‌ها را در اختیار دارد، باید بیش از همه از دست دادن بیمناک باشد.

اشک‌ها از دل سرچشمه می‌گیرند، نه از مغز.

شاگردی که از استادِ خود فراتر نرود، شاگردی مسکین و ناتوان است!

هنر هرگز به پایان نمی‌رسد، بلکه تنها رها می‌شود.

مردمان سه گروهند: آنان که می‌بینند، آنان که وقتی نشانشان دهی می‌بینند، و آنان که نمی‌بینند!

همان‌‌گونه که هر پادشاهیِ چندپارچه‌ای فرومی‌ریزد، ذهنی هم که میان مطالعات پراکنده سرگردان است، خود را گیج و ضعیف می‌کند.

آن‌کس که اندک می‌اندیشد، بسیار دچار خطا می‌شود.

همان‌گونه که یک روزِ پربار و مفید خوابی آرام به همراه می‌آورد، زندگیِ درست‌زیسته نیز مرگی خرسند و آرام در پی دارد.

آهن در اثر عدم استفاده زنگ می‌زند، آب از راکد ماندن زلالی خود را از دست می‌دهد... بی‌عملی نیز به همین سان توانِ ذهن را می‌‌کاهد.

والاترین و شریف‌ترین لذت، لذتِ «فهمیدن و درک کردن» است.

آنجا که روح و جان با دست همراه نشود، هیچ هنری پدید نمی‌آید.