تسلیم شدن در برابرِ ضرورت‌های ناگزیر، نشانه‌ی ضعف و زبونی نیست.
صبوری کن ای دلِ من! تو پیش از این، روزگار و رنج‌هایی بمراتب سخت‌تر از این را نیز تاب آورده‌ای.
انسانِ شجاع بی‌هیچ درنگ و استخاره‌ای شمشیر می‌‌کشد؛ و هیچ شگونی را جز دفاع از میهن خویش نمی‌جوید.
حتی انسانِ جاهل نیز پس از رخ دادنِ واقعه، عاقل و دانا می‌شود!
میهمانِ تازه‌وارد را با گرمی پذیرا شو، و میهمانی را که قصد رفتن دارد شتابان و سبک‌بار بدرقه کن.
دشواری در این نیست که جانت را فدای دوستی کنی؛ سختی در یافتنِ دوستی است که ارزشِ مردن داشته باشد!
هر انسانی ممکن است مرتکب خطا شود، اما تنها یک نادان بر اشتباهِ خویش پافشاری می‌کند.
یک دوستِ غمخوار و همدل، به هیچ‌وجه کمتر و فروتر از یک برادر نیست.
شکیبایی یک فضیلت است، و پایداری بر تمامیِ موانع چیره می‌شود.
برای من متنفرکننده است — درست مانند دروازه‌های دوزخ — انسانی که در دل چیزی دارد و بر زبان چیزی دیگر می‌راند!
سخنانی که همچون باد تهی و بی‌مایه‌اند، نگفتنشان بسیار بهتر است.
زندگیِ آدمیانِ فانی، درست همانند آمدوشدِ نسل‌های برگِ درختان است!