گرایش به «امید و شادمانی» ثروتِ واقعی است؛ و تمایل به «ترس و اندوه» فقر و تهیدستیِ واقعی!
افراط و تفریط در این امر — مانند هر چیز دیگری — زیان‌بار است.
هیچ شهادتی برای اثبات یک معجزه کافی نیست، مگر آن‌که دروغ بودنِ خودِ آن شهادت، معجزه‌آساتر از وقوعِ آن معجزه باشد!
«حقیقت» از دلِ مباحثه و گفت‌وگوی دوستانه برمی‌خیزد و شکوفا می‌شود.
«اخلاق» نه با عقل محض، بلکه با احساس و عاطفه تعیین و سنجیده می‌شود.
فیلسوف باش؛ اما در میان تمامِ فلسفه‌ورزی‌هایت، همچنان یک «انسان» باقی بمان!
قواعدِ «عدالت» تماماً از فایده و ضرورتِ اجتناب‌ناپذیرِ آن برای بشریت سرچشمه می‌گیرند.
آزادیِ مطبوعات یکی از بزرگ‌ترین سنگرهای پاسداری از آزادی است.
کینه‌ورزی، عشق ورزیدن، اندیشیدن، احساس کردن و دیدن؛ همگی چیزی جز «ادراک» نیستند.
حلاوت و شیرینیِ واقعیِ زندگی در «تلاش و نبرد» نهفته است.
خوشبخت کسی است که شرایطش با روحیه و مزاجش سازگار باشد؛ اما والاتر و عالی‌تر کسی است که بتواند روحیهٔ خود را با هر شرایطی سازگار کند!
بنابراین، «عادت و سنت» رهبر و راهنمای بزرگِ زندگیِ انسان است.